حال اگر متعهد، موضوع تعهد را قبل از حلول اجل اجرا نمود اما این اجرا مطابق با قرارداد نبود، آیا حق دارد با این ادعا که هنوز اجل قراردادی فرا نرسیده است موضوع تعهد را اصلاح نماید یا به عبارت دیگر، منطبق بر قرارداد نماید؟ قانون مدنی حکمی در این خصوص ندارد، اما به نظر می‌رسد باید ‌در مورد تعهدهای مختلف، قائل به تفکیک شد. اگر موضوع تعهد انتقال مال معین باشد، از آنجایی که مال معین مالی است که همانند آن در عالم خارج وجود ندارد، لذا به نظر می‌رسد که حکم آن تابع همان احکام پس از انقضای اجل است. یعنی اگر معیوب باشد، متعهدله حق فسخ قرارداد یا مطالبه ارش را دارد، یا اگر فاقد وصف معهود است حق فسخ متعهدله ثابت است، زیرا احکام قانون مدنی ‌در مورد وجود عیب و نقص، فقدان وصف یا شرط معهود در مال معین، ارتباطی با زمان انجام تعهد ندارد و صرفاً به وجود یا فقدان آن ها در مال مشخص می پردازد.

 

در مواقعی که موضوع تعهد انتقال مال کلی است، متعهد قرارداد حق اصلاح مورد تعهد را دارد و می‌تواند در صورت وجود عیب یا نقصی در کالا، نسبت به اصلاح آن اقدام کند. در این باره ، ماده ۴۱۴ قانون مدنی اشعار می‌دارد: «در بیع کلی، خیار رؤیت نیست و بایع باید جنسی بدهد که مطابق با اوصاف مقرره بین طرفین باشد». هم چنین در موردی که شرط صفت در قرارداد درج شده است و مال کلی موضوع معامله فاقد صفت مشروط است، حق فسخ وجود ندارد و اگر کلی موضوع تعهد، مطابق اوصاف مقرر نباشد، مستفاد از مواد ۲۳۶ تا ۲۳۹ قانون مدنی، طلبکار می‌تواند او را اجبار به تسلیم فرد واجد شرط کند ‌و نیازی به بر هم زدن عقد نیست^[۱۵۴]. در خصوص عیب کالا نیز عقیده حقوق دانان بر این است که خیار عیب در مبیعی جاری می‌گردد که عین خارجی یا در حکم آن باشد^[۱۵۵]. ‌بنابرین‏ در تمامی موارد فوق، این حق برای متعهد قرارداد شناخته شده است تا نسبت به اصلاح مورد تعهد اقدام نماید. ذکر این نکته لازم است که همان طور که در خصوص مال معین گفته شد، حق متعهد به اصلاح نشأت گرفته از زمان اجرای قرارداد نیست و به طبیعت مال موضوع تعهد بر می‌گردد. لذا می توان گفت فرا رسیدن یا نرسیدن زمان اجرای تعهد تاثیری در حق متعهد به اصلاح ندارد.

 

هنگامی که تعهد مندرج در قرارداد، انجام عملی از سوی متعهد است نیز حکمی در خصوص حق متعهد به اصلاح در قانون مدنی بیان وجود ندارد. آنچه در قانون مدنی بیان شده، عدم ایفای قرارداد از سوی متعهد و امکان اجبار وی از سوی متعهدله پس از انقضای اجل قراردادی است. هر چند قانون مدنی از امکان الزام متعهد سخن گفته است، اما در شرایطی که تنها راه متعهد برای رسیدن به موضوع قرارداد در وهله اول، الزام متعهد به انجام قرارداد است و به دیگر سخن، رسیدن به موضوع تعهد از مسیر متعهد قرارداد می گذرد، به همین جهت، متعهد این حق را دارد که داوطلبانه به اجرای قرارداد بپردازد و کمبودها و نواقص اجرای خویش را رفع کند. با توجه ‌به این موضوع می توان گفت اگر متعهد پس از انقضای اجل بتواند نسبت به اصلاح مورد تعهد اقدام نماید، به طریق اولی، قبل از انقضای اجل نیز این حق را هم چنان دارد، زیرا موعد انجام قرارداد هنوز فرا نرسیده است و وی حق دارد موضوع تعهد را تکمیل نموده و در اختیار متعهدله قرار دهد. در خصوص انجام فعل نیز همان موارد گفته شده ‌در مورد مال معین و کلی صادق است و حق اصلاح متعهد ارتباطی به زمان اجرا ندارد.

 

گفتار ششم: وحدت مطلوب و تعدد مطلوب و تأثیر آن بر حق متعهد به اصلاح

 

نقض تعهد مطابقت کالا پس از تاریخ تحویل نباید این طور برداشت شود که به طور خودکار حق فسخ قرارداد را به خریدار می‌دهد. با این وجود زمان یک مسئله مهم، به خصوص در فروش های بازرگانی است. ‌بنابرین‏ گفته شده که باید یک تمایزی بین جایی زمان جوهره قرارداد است (وحدت مطلوب) و مواقعی که نیست داده شود. حق اصلاح در جایی که زمان جوهره است باید بیشتر محدود باشد، زیرا در این موارد نقض شرط زمانی از سوی بایع اساساً با داستان اظهار شده دو طرف خیلی بیشتر مغایرت دارد تا مواردی که زمان جوهر قرارداد نیست. ‌بنابرین‏ اشتباهی که از سوی خریدار انجام شده باید جدی تر در نظر گرفته شود و بر همین اساس باید حق اصلاح محدود شود. اگرچه هم حقوق بیع های ملی کالا و هم قوانین بین‌المللی بین مواقعی که زمان جوهر است و مواقعی که این گونه نیست تمایز قائل می‌شوند، اما تفاوت هایی در محدوده ای که آن ها حق اصلاح قائل هستند وجود دارد.

 

بند اول: جایی که زمان جوهر قرارداد است (وحدت مطلوب)

 

مارک جی هولمز در سال ۲۰۱۱ به بررسی فاکتورهای مؤثر بر تجزیه و تحلیل سرمایه گذاری سهام پرداخت واگذاری فعالیت‌های اقتصادی به بخش خصوصی، پدیده ای است که امروزه به دلالیل متعددی در کشورهای مختلف جهان در مقیاس وسیعی صورت می‌گیرد. به طوری که نمی توان را به کشورهای پیشرفته یا در حال توسعه و یا گروه خاصی از کشورها محدود ساخت. در شرایط کنونی جهان و در موارد متعددی دولت‌ها احساس می‌کنند که واگذاری فعالیت‌های اقتصادی و مؤسسات به بخش خصوصی و مشارکت دادن عامه مردم در این فعالیت‌ها امری غیر ضروری است.

 

انریکو مورتو در سال ۲۰۱۱ به بررسی رابطه بین ارزش افزوده و تغییرات سود پرداخت که گزیده ای از چکیده آن به شرح زیر می‌باشد سود حسابداری به طور گسترده در ارزشیابی سهام و ارزیابی عملکرد مدیریت و قراردادهای بدهی مورد استفاده قرار می‌گیرد. تعیین اقلام و متغیرهای مالی که ارتباط معناداری با سود حسابداری داشته و ‌بر اساس آن ها بتوان در صورت امکان سود شرکت ها را پیش‌بینی نمود، از اهمیت زیادی برخوردار است.یکی از این اقلام ارزش افزوده است که هدف این تحقیق بررسی سودمندی ارزش افزوده اقتصادی پالایش شده است.

 

کوین .سی رید در سال ۲۰۱۰ به توانایی سود برای پیش‌بینی جریان نقدی و سودهای آتی پرداخت
منافع سرمایه‌گذار در یک مؤسسه شامل سودهای آتی، جریان‌های نقدی آتی و پرداخت سود نقدی آتی می‌باشد.اطلاع از این منافع مورد تقاضای سرمایه‌گذاران است و آگاهی از دو منفعت سود و جریان‌های نقدی آتی بیشتر جلب توجه می‌کند.سرمایه‌گذاران به دنبال برآورد سود و جریان‌های نقدی مؤسسه‌ای که در آن سرمایه‌گذاری کرده‌اند هستند، تا بتوان درباره دریافت سود نقدی آتی و ارزش سهام خود به قضاوت بپردازند.

 

ژاکلین هورن در سال ۲۰۱۱ بررسی تاثیر شیوه های تامین مالی بر ارزش شرکت را مورد پژوهش قرار داد و ‌به این نتیجه دست یافت که یکی از ابزارهای توسعه اقتصادی ایجاد بازاری کارآ و قوی در سرمایه می‌باشد. برای کمک به شفافیت بازار و رشد آن نیاز به انجام تحقیقات در زمینه‌های مختلف پولی و مالی می‌باشد. از طرف دیگر برای بهبود سیستم‌های مدیریت و راهنمایی سرمایه‌گذاران نیاز به انجام اینگونه مطالعاتی همواره وجود دارد.

 

 

 

فصل سوم

 

روش تحقیق

 

۳-۱ مقدمه

 

هر تحقیقی بدین منظور صورت ‌می‌گیرد که بتواند از یافته­ هایی که از مطالعه یک یا چند گروه کوچک به نام نمونه به دست می ­آید، تعمیم هایی را در ارتباط با گروه بزرگتری که جامعه نامیده می­ شود و این گروه کوچک در واقع معرفی برای آن هستند، انجام دهد، مقادیری از قبیل میانگین، میانه و انحراف معیار که در آمار توصیفی توضیح داده شدند برای مشخص کردن و ویژگی‌های گروه مورد مطالعه محاسبه می­شوند و شاخص‌ها یا آماره­ها نام دارند. محقق سعی دارد با بهره گرفتن از روش‌ها و فنون ویژه از روی این شاخص‌ها، مقادیر مربوط به ویژگی‌های جامعه را که پارامتر نامیده می­شوند برآورد کنند و این کار را به گونه ­ای انجام دهد که دارای اعتبار بوده و تا آنجا که امکان دارد از خطا به دور باشد. محاسبه پارامتر­­های مربوط به جامعه مورد مطالعه و بیان تعمیم­های لازم را استنباط آماری می­گویند.

 

از آنجا که در اکثر مطالعات، محقق نمی­­تواند به تک تک رویداد­ها و یا افراد تشکیل دهنده جامعه مورد نظر دسترسی داشته باشد، لذا بهره­ گیری از روش­ها و فنون خاصی که استنباط آماری بر آن ها استوارند ضرورت پیدا می­ کند در بسیاری از مطالعات، حتی اگر امکان دستیابی به واحدهای اجزاء جامعه نیز میسر باشد ملاحظات اقتصادی و مسئله زمان نیز عواملی مهمی هستند که محقق را وارد ‌می‌کنند با مطالعه نمونه ­ای از جامعه به استنتاج و ‌تعمیم‌های لازم بپردازد.

 

۳-۲ روش تحقیق

 

معمولا محققان در خصوص تعریف مشخص از انواع روش های تحقیق، اتفاق نظر نداشته و بر این اساس تقسیم بندی های متفاوتی از آن به عمل آمده است. از نظر ماهیت می توان روش تحقیق را به روش های تاریخی، توصیفی و تجربی تقسیم بندی کرد. همچنین از لحاظ هدف به سه دسته شامل تحقیق کاربردی، بنیادی و عملی تقسیم بندی نمود. این تحقیق از نظر هدف کاربردی و روش توصیفی و از نظر مکانی دارای خصوصیات کتابخانه ای و می‌دانی است (پیمایشی) به منظور بررسی ادبیات موضوعی و پیشینه تحقیق، مطالعات کتابخانه ای صورت گرفت و در مرحله می‌دانی به قصد جمع‌ آوری داده های مورد نیاز پرسشنامه تنظیم و اجرا گردید و سوالات تحقیق از نوع توصیفی است.

 

۳-۳ جامعه آماری

 

جامعه آماری به مجموعه افراد، اشیاء و یا به طور کلی پدیده ها ی اطلاق می شود که محقق می‌تواند نتیجه مطالعه خود را به کلیه آن ها تعمیم دهد. جامعه آماری تحقیق با یک یا چند صفت مشترک شناسایی می شود.

 

جامعه آماری این تحقیق کل شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران می‌باشد . در مجموع۴۲۰ شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران (بین سال‌های ۸۸-۹۲) ، ۳۳۸ شرکت تا انتهای سال ۹۲ فعال بوده که تعداد ۱۹۹ شرکت شرایط لازم را دارا هستند و نمونه مورد نظر از بین آن ها انتخاب می‌گردد.

 

۳-۴ نمونه آماری

 

نمونه گیری ابزاری تحقیقی است و آن را می توان جزئی از روش تحقیق تلقی کرد که کار را تسهیل
می‌کند. برای نمونه گیری در پژوهش های علوم رفتاری روش های متداولی وجود دارند که از جمله آن ها نمونه گیری تصادفی ساده، نمونه گیری تصادفی نظام یافته، نمونه گیری طبقه ای، نمونه گیری خوشه ای و نمونه گیری چند مرحله ای می‌باشد. (آذر و مومنی، ۱۳۷۹)

 

۳-۵ حجم نمونه آماری

 

در بیشتر موارد به سبب حجم گسترده جامعه آماری، مراجعه به کلیه آحاد جامعه و مطالعه تک تک آن ها امکان پذیر نیست. در این صورت محقق ناگزیر است که بخشی از جامعه آماری را مورد مطالعه قرار داده و نتیجه بررسی را به تمامی جامعه آماری تعمیم دهد. مراجعه به بخشی از جامعه آماری جهت شناسایی همه آن را روش نمونه گیری می‌نامند.

 

انجام این کار زمانی امکان پذیر است که بخشی نمونه کلیه صفات و ویژگی های جامعه آماری را دارا باشند و بتوان آن را نمایشگر جامعه محسوب داشت. پس نمونه آماری به بخشی از جامعه آماری اطلاق می شود که ویژگی ها و صفات جامعه آماری را در خود داشته باشد و محقق بتواند با مطالعه آن بخش، درباره جامعه آماری قضاوت کند. درعین حال نمونه آماری باید قابل دسترسی بوده و امکان مطالعه آن توسط محقق فراهم باشد. به طوری که ازتوضیح درباره نمونه آماری روشن می شود و می توان برای نمونه آماری از دو ویژگی عمده روایی و تناسب حجمی سخن گفت:

 

۳-۵-۱ روایی نمونه آماری

 

روایی نمونه آماری از آن است که بتوانیم نمونه مورد مطالعه را از نظر همگونی با جامعه مورد مطالعه و دارا بودن ویژگی ها و صفات آن، بخشی از جامعه آماری تلقی کنیم.

 

۳-۵-۲ تناسب حجمی نمونه آماری

 

تناسب حجمی نمونه مورد مطالعه در آن است که بخش مورد مطالعه حجم کافی و مناسب داشته باشد، به طوری که از نظر کمی نیز بتوان آن را نمایشگری از جامعه آماری تلقی کرد و نتایج مطالعه را به جامعه تعمیم داد.

 

با توجه به اینکه ارزشیابی به مثابه یک تخصص است با این امر سر وکار دارد که ارزش، کیفیت و اهمیت، میزان، درجه و یا شرایط پدیده ها را مورد آزمایش و قضاوت قرار دهد و در تمام طول اجرای برنامه به طور مستمر انجام گیرد تا تطبیق عملکرد را با هدف برنامه میسر سازد. ‌بنابرین‏ انجام ارزشیابی به عنوان یکی از فعالیت های کلیدی در تکنولوژی آموزشی ضروری است و بدون آن نمی توان به اهداف آموزشی دست یافت. ارزشیابی در مفهوم جدید خود به عنوان جزئی از فرایند تعلیم و تربیت و وسیله مناسبی برای اصلاح هدفها، برنامه ها، و شیوه های تدریس شناخته شده است(ملکی و مهر محمدی، ۱۳۸۸) .

 

می توان گفت که حیات برنامه درسی به ارزشیابی بستگی دارد. به علت عدم ارزشیابی درست ازبرنامه درسی ممکن است دو اتفاق درعرصه آموزش رخ دهد: اول اینکه ممکن است برنامه درسی معیوب و مسئله دار سالها جزو برنامه باقی بماند و دوم اینکه ممکن است انتقادهای وارد بر برنامه، روشن برطرف نشود. ‌بنابرین‏ می توان گفت عدالت یادگیری ازطریق ارزشیابی در برنامه درسی تحقق می‌یابد(ملکی، ۱۳۷۹) .

 

به طور کلی هدف ارزشیابی آن است که میزان نزدیکی به نتیجه ی مورد نظر را نشان دهد و همچنین روشن نماید که تغییرهای ناشی از اجرا، تاچه حد در نیل به هدف های مطلوب مؤثر واقع گردیده است. به عبارت دیگر در ارزشیابی منظور آن است که روشن شود آیا موضوع مورد نظر مطابق با طرحی که برای اجرای آن تنظیم یافته، انجام گرفته است یا نه، در صورتی که نتایج عملیات از مسیری که نیل به هدف های مطلوب را تامین کند منحرف شده باشد بایدبتوان اقدماتی در جهت جلوگیری از وقوع یا تکرار این قبیل انحرافات انجام داد به زبان ساده تر مقصود از ارزشیابی این است که دریابیم در ابتدا کجا بوده ایم ؟ مطلوب ما چیست ؟ و در این راه تا کجا پیش رفته ایم و همچنین چه طرق و وسایل مفید تری برای نیل به اهداف مورد نظر وجود دارد ؟

 

درس هنر در دوره ابتدایی، از دروسی است که کتاب درسی ندارد، اما آموزگاران بر اساس برنامه درسی تهیه شده توسط سازمان پژوهش و برنامه ریزی آموزشی این درس را پیش می‌برند. در راستای هم سوسازی با برنامه درسی ملی، برنامه درسی هنر نیز همچون دیگر دروس دوره ی ابتدایی، تغییراتی به خود دیده است. برنامه درسی هنردوره ی ابتدایی، پس از دو سال مطالعات پیش نیاز، ‌در سال‌ ۱۳۸۰ طراحی و تدوین، ‌در سال‌ ۱۳۸۱ اعتباربخشی نظری و در سال ۱۳۸۲ پس ازکاربست نتایج اعتباربخشی، برای اجرای آزمایشی درنمونه ی محدودآماده شد. این برنامه از پایه ی اول، به صورت پلکانی و هرپایه دو سال متوالی( دو مرحله ی محدود وگسترده ) به اجرای آزمایشی رسیده و در هرمرحله اصلاح و تکمیل شده است. مرحله ی اول آن درنمونه ی محدود درمناطق گوناگون شهر تهران و شهرستان‌های استان تهران و مرحله ی دوم درنمونه ای وسیع شامل ‌دبستان‌های شهری، روستایی، دخترانه، پسرانه و چندپایه، در استان‌های آذربایجان شرقی، فارس، قزوین، کردستان و یزد انجام شده است. اجرای آزمایشی پایه ی پنجم، ‌در سال‌ تحصیلی ۸۷- ۱۳۸۶ به پایان رسیده است. اجرای آزمایشی در هرمرحله ارزشیابی شده و نتایج آن برای اصلاح، تکمیل و ارتقای کیفی منابع آموزشی استفاده شده است. ارزشیابی مرحله اول درونی بوده و توسط برنامه ریزان درسی انجام گرفته است. ارزشیابی مرحله دوم بیرونی بوده و توسط افرادی خارج از شورای برنامه ریزی اجراشده است. در همه ی ارزشیابی های اجرای آزمایشی درس هنر، چند نکته مشترک است: دانش آموزان فعالیت های هنری را خیلی دوست دارند؛ اجرای برنامه به فضا و امکانات ویژه( ابزار و وسایل خاص) نیازندارد؛ همه ی دانش آموزان در زنگ هنرفعال و خلاق هستند؛ فعالیت های هنری، بهداشت روانی دانش آموزان و معلمان را ارتقا می‌دهد؛ براعتمادبه نفس دانش آموزان می افزاید و…. بر اساس منطق مدیریت پروژه (منظور نکردن ارزشیابی از مراحل برنامه ریزی درسی، به معنای بازگذاشتن فضا برای وقوع خطاهای گوناگون به فرایند تولید محصول است) همچنین برنامه ریزی درسی، مجموعه ای از اقدامات سازمان یافته است که هر اقدام آن بدون ارزشیابی معنا پیدا نمی کند با توجه به تحقیقات انجام شده در ایران و در ارتباط با برنامه درسی هنر دوره ابتدایی مثل کیان و ذوالفقاریان(۱۳۹۳)، فلاح مهترلو و مراثی(۱۳۹۰)، فلاحی، صفری و یوسف فرحنک(۱۳۹۰)، لرکیان و دیگران(۱۳۹۰)، شرفی و سلسبیلی(۱۳۹۸)، شرفی(۱۳۸۸)، دانشور و سادات یاسینی(۱۳۸۷)، عزیزی(۱۳۸۶)، احمدی(۱۳۸۵)، همتی(۱۳۸۵)، شرفی(۱۳۸۵)، امینی(۱۳۸۰) و حاجی حسینی(۱۳۷۶) فقدان بررسی محتوای برنامه درسی هنر جدید از نقاط ضعف این تحقیقات می‌باشد. تحقیقات انجام شده در ایران به نقش ابزاری هنر و شناسایی آسیب های درس هنر پرداخته است. با توجه به دلایل ذکر شده پژوهش حاضر به دنبال پاسخ گویی به سؤالات زیر است : دیدگاه معلمان نسبت به برنامه درسی هنرجدید و قدیم چیست ؟ ازدیدگاه معلمان تاچه اندازه محتوای برنامه درسی فعّالیّت های هنری برای دانش آموزان قابل استفاده بوده است؟ پیشنهادات معلمان برای تقویت برنامه درسی فعالیت های هنری پایه ششم ابتدایی چیست؟

ضرورت واهمیت تحقیق

 

هنرمقوله ای است که با احساس آدمی سر وکار دارد؛ فعالیتی است که ذهن و مغز انسان انجام می‌دهد تا یک موضوع را صورت مادی و این جهانی ببخشد. هنر در مفهوم انسانی خود نشانگرمهارت و توانایی ویژه ای است. آن فعالیتی که موجب می شود نوع بشر یک اثر هنری را تولیدکند، تخیّل است. هنرمندبا تخیل خودبه احساساتش بیان می بخشد و ‌در مقابل‌ پدیده‌های جهان خارج واکنش نشان می‌دهد(جوزی، ۱۳۸۷: ص ۱۵-۱۴) .

 

به نظرمی رسدهنربه عنوان زمینه مناسبی برای پرورش خلاقیت است. در واقع ارتباط بین هنر و خلاقیت به قدری به هم نزدیک است که”موگا اتال” درباره آن گفته است: ” دیدگاهی که مطالعه هنر، افراد را خلاق و دارای تخیل قوی می‌سازد، به عنوان باورعمومی درآمده است. هرچندفهم تازه از ادراک، یادگیری و خلاقیت، مستلزم آن است که بفهمیم چگونه برنامه یادگیری هنر در مدارس اجرا می شود و با درنظرگرفتن موضوعات هنر، چه نقشی درآینده پرورش خلاقیت درمدارس دارد؟” (موگا اتال، ۲۰۰۰: ص ۹۱). با توجه به نقش اهمیت هنردر برقراری ارتباط بین انسان‌ها درحال حاضر” هنر را می توان یکی ازکارآمدترین ابزارتربیت انسان درجهان امروز به شمار ‌آورد که نتایج و اثراتش در ابعادگوناگون، بویژه در زمینه بهداشت روانی، ازمهم ترین آن ها‌ است” (جعفری، ۱۳۸۵: ص ۹۸) .

 

وقتی فردی به عنوان بزهکار دستگیر می‌شود این برچسب علاوه بر اینکه می‌تواند تصویر شخص را از خودش تغییر دهد موجب می‌شود تا مردم نسبت به آن برچسب و نه به خود آن فردواکنش نشان دهند.

 

گاهی اوقات برچسب زنی به فردی که مجرم نیست آمادگی بیشتری را برای ارتکاب جرم بعداز ورود دوباره فرد به جامعه در او ایجاد می‌کند زیرا با این برچسب‌ها این فرد آنچه را که داشته است از دست داده و بازگشت دوباره او به جامعه کار بسیار مشکلی خواهد بود. چرا که اقدامات اصلاحی و تربیتی و تامینی همیشه نتیجه مطلوب خود را ندارد.

 

تجری در لغت به معنی جرات به خرج دادن، نافرمانی، گستاخی وهجوم بردن است تجری اصطلاحاً حالتی است برای افراد، که به لحاظ عوامل بیرونی از قبیل اجرا نشدن قانون وعدم توجه جری به جرایم مهم و یا ضعف قانون و مجریان آن و یا مسائل مشابه در افراد به وجود می‌آید به طوری که ارتکاب جرم به خاطر آن سهل و آسان بوده ‌و مجرم در ارتکاب جرم جرات پیدا می‌کند و ‌با حصول یقین به آن که کسی او را مواخذه نمی‌کند و با حرکات اصلاح طلبانه مثل عفو، از تقصیرات وی صرف نظر می‌شود، دست به ارتکاب جرم می زند. ‌بنابرین‏ بزه‌پوشی باعث می‌شود که افراد در ارتکاب جرم از خود جرات و جسارت نشان ندهند و دست به ارتکاب جرم نزنند.

 

ارتکاب هر گونه جرم و بی‌نظمی در نظر عموم افراد جامعه قبیح وزشت بوده و همگان نیز آن را مذموم می‌پندارند زیرا با ارتکاب جرم فضای اجتماعی، فرهنگی و امنیت جامعه دچار مخاطره گردیده و ‌اگر جامعه جلوگیر چنین جرایمی نباشد قبح اجتماعی بزه از بین رفته و با شیوع جرم در بین برخی ازافراد جامعه جرم به عنوان امری پسندیده تلقی شده که آثار سوء آن باعث تخریب جامعه می‌شود، ‌بنابرین‏ ارتکاب ‌هر جرمی را نمی‌توان نادیده گرفت و از شخصی که مرتکب جرم گردیده به راحتی گذشت و او رابه حال خودش رها کرد تا دست به انجام هر عملی که جامعه آن را قبیح شمرده بزند و آنگاه آن عمل را در بین عموم موجه جلوه دهد و قبح عمل را از بین ببرد.^[۱۰۸]

 

گفتار دوم: طرق اجرای اصل بزه‌پوشی

 

بزه پوشی از طریق ترغیب مجرمین به بزه‌پوشی و ترغیب شهود به نهان سازی حاصل می‌شود، ترغیب مجرمین به بزه‌پوشی نیز به دو صورت بزه‌پوشی داوطلبانه و تشویق به عدم اقرار می‌باشد.

 

بند اول: ترغیب مجرمین به بزه‌پوشی

 

قانون‌گذار با پیش‌بینی تدابیر وتمهیدات بسیاری در زمینه‌های مختلف مساعی خویش را به منظور جلب هماهنگی و همراهی بزهکار در اجرای سیاست جنایی به کاربرده است، چنان که مجرم را مهم‌ترین و موثرترین عامل در اجرای سیاست بزه‌پوشی محسوب دانسته و به طرق گوناگون وی را بدین امر ترغیب نموده است. ترغیب مجرمین به بزه پوشی به دو صورت بزه پوشی داوطلبانه و تشویق به عدم اقرار می‌باشد.

 

تجاهر به معصیت و اظهار رفتار مجرمانه از امور ممنوعی است که در اسلام از مصادیق ترویج فساد قلمداد و به شدت از آن نهی شده است اقرار به جرم نزد قاضی اگر چه مجاز است اما مخفی داشتن رفتار مجرمانه را شایسته و سزاوارتر دانسته و مرتکب آن ‌را تشویق به پنهان داشتن جرم کرده‌اند.

 

افشاکردن خود اگرچه از طریق مجاز ومنطبق با قانون تا آنجا مورد نکوهش است که گاه با واکنش خشم‌آگین مراجع رسمی رسیدگی‌های جزایی مواجه شده است^[۱۰۹]. امام علی پس ازآن‌که چهارمین اعتراف زناکاری را شنید با چهره‌ای برافروخته و غضب آلود فرمود: برای فردی از شما زننده‌تر از این نیست که به ارتکاب برخی از این زشتی‌ها درست یا زد و سپس خود را نزد مردم مفتضح سازد، چرا در خانه‌هایتان به توبه روی نمی‌آوردید، سوگند به خدا که توبه تبهکار بین او و خدایش شایسته‌تر از اجرای کیفر حد به دست من براوست^[۱۱۰].

 

آیات قرآنی نیز اگرچه از طرفی مجرم را به رنج و عذاب دنیوی و اخروی توجه می‌دهد اما از طرف دیگر دستور به شرم وحیا داده است. خداوند در آیه ۱۴ سوره علق می‌فرماید: الم یعلم بان الله یری آیا ندانست که خدای می‌بیند. تقویت این فضیلت اخلاقی مانعی قوی در گرایش به تبهکاری خواهد بود، از این رو این باور که مرتکب در محضر خدا است مانع از انجام جرم می‌گردد.

 

در سیاست جنایی اسلام همچنان که قاضی از تلاش به منظور اخذ اقرار ازمتهم در حقوق الله نهی می‌گردد به دستگاه عدالت جزایی توصیه شده است تا با ایجاد شرایط و موقعیت‌های خاص و با برخورد مقتضی و اقدامات مناسب اراده متهم را ‌در آستانه اعتراف متزلزل ساخته و وی را به ترک اقرار تشویق نماید. ‌بنابرین‏ قانون‌گذار اسلامی در جریان سیاست کیفرزدایی خود از مجرم نیز مجدانه استعانت جسته و وی را به حفظ کرامت نفس خویش ترغیب و امر به کتمان جرم و بزه پوشی می‌کند واز اینرو اقدام به خودافشایی و اعتراف داوطلبانه مجرم نسبت به عملکرد سوء خویش را فاقد هر نوع مطلوبیتی به شمار می‌آورد.

 

آورده‌اند که زنی نزد حضرت علی اقرار به زنا می‌کند.حضرت می‌فرماید: شاید در هنگام خواب و بدون آنکه قصد کرده باشی با تو در آمیخته‌اند. زن این اتهام را رد می‌کند. امام علی مجدداً در راه ایجاد تردید در اراده مقر او را خطاب کرده می‌فرماید: شاید بر این کار اکراه شده‌ای. زن پاسخ منفی می‌دهد و آن حضرت احتمال دیگری را مطرح و وی را ترغیب به دست کشیدن از اعتراف می‌کند که با انکارهای زن و رد هر گونه احتمال ناگزیر از اجرای کیفر می‌شود^[۱۱۱].

 

قانون‌گذار اسلامی در جهت کیفرزدایی و به منظور مخفی داشتن کامل تبهکاری حتی از کارایی ابزار کیفر مدد می‌جوید و با توصیف مجرمانه « اقرار » به جرایمی مانند زنا، در صورتی‌که تعدد لازم حاصل نشود، مرتکب جرم را از هر گونه اعتراف برحذر می‌دارد.

 

بند دوم: ترغیب شهود به نهان‌سازی

 

در سیاست جنایی اسلام در جرایم مستوجب حدو در راستای کیفرزدایی، گواهان نیز ترغیب به بزه پوشی و ترک اقامه شهادت شده‌اند و از این راه گاه از تهدید کیفری نیز استفاده شده است. چرا که پیش‌بینی جرم قذف نه فقط به منظور مقابله با افترا ونسبت دادن کذب به دیگری است، بلکه خود به عنوان عاملی مؤثر و کارآمد در تزلزل اراده شهود وایجاد تردید در گواهی بر وقوع جرایم منافی عفت است، زیرا در این جرم لزوماًً با خبث و ناپاکی اندیشه قاذف مقابله نمی‌گردد بلکه افرادی نیز که در مقام ادا شهادت و به قصد اجرای حدی از حدود الهی و نهی از منکر، با انگیزه مقدس و غیر مجرمانه دیگری را متهم به ارتکاب این جرم می نمایند، علی‌رغم آنکه عدالت و راستگویی آن ها در محکمه احراز شده است محکوم به حدقذف خواهند بود^[۱۱۲].

 

در سیاست جنایی اسلام گواهان در جرایم، بین کتمان و پوشیده نگه‌داشتن تبهکاری و یا ادا شهادت و ابراز آن در محکمه مخیر خواهند بود اگرچه بر فضیلت و رجحان ستر تردید نکرده‌اند. چرا که اسلام بر حفظ حیثیت و اعراض مردم تأکید جدی داشته و برمخفی ساختن لغزش‌ها و جرایم توصیه نموده است تا اظهار جرم هرچند نزد قاضی خود موجب اشاعه زشتی‌ها نگردد.

 

شکل ۱

 

 

 

هم آمیختگی

 

تمایز یافتگی

 

۱۰۰

 

۷۵

 

۵۰

 

۲۵

 

۰

 

یک شخص با تعریفی نیرومند از خود ( این عقاید من است… این من هستم… این کاری است که می خواهم انجام دهم، نه آن…) عقیده ی محکم و تعریف شده ی روشنی را بیان می‌کند. افرادی که در انتهای پایینی مقیاس قرار دارند، افرادی هستند که عقل و احساسشان چنان در هم آمیخته است که زندگی شان به وسیله ی احساسات اطرافیان اداره می شود؛ در نتیجه به آسانی در شرایط استرس زا، دچار اختلال می‌شوند و سطوح بالایی از اضطراب مزمن را در دوره های مختلف زندگی خانوادگی تجربه می‌کنند و مستعدترین افراد برای مشکلات حاد روانی مانند اسکیزوفرنیا هستند ,که البته در این گونه موردهای حاد، به طور مثال وابستگی بین مادر و کودک تبدیل به یک رابطه ی هم زیستی^[۷۴] می شود به طوری که هیچ یک بدون دیگری قادر به ادامه ی زندگی نیستند. آن ها به خاطر نیاز عاطفی و ترس شان، فردیت خود را برای اطمینان از پذیرش دیگران قربانی می‌کنند. این افراد یک «خود کاذب»^[۷۵] از خویش به نمایش می‌گذارند که ممکن است به اشتباه یک خود واقعی تصور شود. در حالی که این خود، چیزی نیست مگر عقاید و ارزش‌های متعلق به دیگران.

 

این افراد به راحتی در ائتلاف ها و مثلث سازی خانواده درگیر می‌شوند. مثلث^[۷۶] خانوادگی، عامل متعادل کننده ی یک سیستم عاطفی است. در خلال دوره های مختلف زندگی خانواده، زمانی که سطح اضطراب پایین و شرایط بیرونی آرام است. سیستم دو نفره یا « واحد دوتایی» می‌تواند به تبادل متقابل و آسوده احساسات مبادرت ورزد. اما وقتی اضطراب به دلیل فشارهای روانی درونی یا بیرونی در یک سیستم دوتایی به سطح معینی می‌رسد، شخص سومی ( که به طور معمول نسبت به سایر افراد آسیب پذیر است) وارد رابطه می شود و بدین ترتیب نقش، از رابطه ی دوتایی به رابطه ی سه تایی منتقل می شود (مینوچین، سالوادور ترجمه: ثنایی ذاکر, ۱۳۹۰).

 

مثلث ها در خانواده تهدیدی جدی برای تمایز یافتگی اعضا محسوب می‌شوند. همچنین ، والدینی که در سطوح پایین تمایز یافتگی قرار می گیرند، به طور معمول در موقعیت های استرس زا، فشار روانی خویش را به فرزندی که از بقیه تمایز نایافته تر است منتقل می‌کنند که ‌به این فرایند، «فرایند فرافکنی خانواده»^[۷۷] می­گویند. فرزندی که در معرض فرافکنی­های خانواده قرار می‌گیرد، ممکن است برای اجتناب از فرافکنی ها و سپر بلا شدن، از طریق فاصله گرفتن فیزیکی، تمام ارتباط های خود را با خانواده ی اصلی خویش قطع کند و ‌به این شکل بخواهد به هویتی مستقل برای خود دست یابد، در حالی که این اجتناب یا دوری که در نظریه ی سیستم های خانواده «گریز عاطفی»^[۷۸] نامیده می شود، نتیجه ی تمایزیافتگی نیست، بلکه استقلالی ناسالم، فریب دادن دیگران و فرار از بند پیوندهای عاطفی حل نشده است و نه یک رهایی حقیقی. در واقع تمایز یافتگی افراد به میزان فاصله ی فیزیکی آن ها از خانواده ی اصلی بستگی ندارد. این احتمال وجود دارد که فردی که دور از خانواده زندگی می‌کند هنوز به استقلال عاطفی نرسیده باشد، به عنوان مثال فرد با شنیدن اندکی تغییر در لحن صدای یکی از والدینش از پشت تلفن به شدت نگران شود یا تحت تاثیر قرار بگیرد و یا اینکه برای تصمیم گیری ‌در مورد اکثر مسائل جزیی نیاز به مشورت با خانواده داشته باشند. در مقابل ممکن است فردی که در کنار خانواده به سر می‌برد، توانسته باشد به سطوح بالایی از تمایز یافتگی دست یابد.

 

آن دسته از افراد بسیار اندک که در انتهای بالایی مقیاس قرار می گیرند، از نظر عاطفی بالغ اند؛ آن ها می‌توانند بنا به میل خودشان فکر یا احساس شان را در تصمیم گیری ها دخالت دهند. از آنجایی که عملکرد عقلی یا ذهنی آن ها در خلال دوره های پر تنش، به نسبت مسلط (غالب) باقی می­ماند، و در خصوص اینکه چه کسی هستند و چه اعتقادهایی دارند، از یقین بیشتری برخوردارند، لذا برای قضاوت و تصمیم گیری ها، مستقل از آشوب های عاطفی اطرافشان، از آزادی بیشتری برخوردارند. در میانه ی این مقیاس، اشخاص با درجه نسبی از تمایزیافتگی یا هم آمیختگی قرار می گیرند (نیکخواه, ۱۳۹۰).

 

طبقه بندی افرادتمایز یافته بر اساس مقیاس بوئن :

 

به طور خلاصه می توان برای افرادی که در هر یک از سطوح مقیاس «تمایزیافتگی خود» قرار می گیرند، ویژگی هایی را برشمرد که این ویژگی ها عبارتند از:

 

(۲۵-۰): در این سطح که نشان دهنده هم آمیخته گی شدید است افراد دارای بالاترین میزان مشکلات و نشان گان بیماری هستند. آن ها برای خوشحال کردن دیگران تلاش زیادی می‌کنند به گونه افراطی از دیگران حمایت می‌کنند و به دنبال حمایت هم هستند. انرژی این افراد بر حصول امنیت در ارتباط با دیگران متمرکز است و برای آن ها انرژی ای برای رسیدن به اهداف شخصی زندگی باقی نمی ماند، در واقع فردیت برای سیستم بزرگتر قربانی می شود. احساسات و واکنش های توأم با ترس بر آن ها غالب است و از توانایی کمی برای تصمیم گیری یا حل مشکلات خود به طور مستقل برخوردارند.

 

(۵۰-۲۵) : زندگی افراد این سطح نیز هنوز تابع سیستم عاطفی محیط و واکنش به سایر اشخاص شکل می‌گیرد. در این سطح، رفتار کنترل شده و هدف دار وجود دارد. ولی به منظور کسب تأیید دیگران است و انرژی آن ها ‌بیشتر در راه ارتباط ها صرف می شود تا هدف های شخصی. زندگی این افراد، جز در زمان‌های استرس، کارکرد بهتری نسبت به گروه قبل دارد. آن ها درصورت هماهنگی سیستم ارتباطی خانواده یا محیط با اهدافشان، می‌توانند بهترین کارکرد را داشته باشند.

 

(۷۵-۵۰) : افراد این سطح، هنوز، در بیان افکار و احساس واقعی شان به اشخاص مهم زندگی خود در چالش هستند، اما تلاش می‌کنند تا هویت مستقلی داشته باشند. در عین حال، ممکن است در مواردی که تصمیماتشان مورد تقبیح آن افراد مهم قرار بگیرد، بر اساس واکنش های عاطفی تصمیم گیری کنند. این افراد، هم از ارتباط ها و هم از اهداف شخصی، رضایت کسب می‌کنند.

 

(۱۰۰-۷۵) : افراد بسیار اندکی در این سطح قرار می گیرند. آن ها قادرند به طور خودکار افکارشان را از احساسات جدا کنند. این افراد، بر اساس تفکر تصمیم می گیرند، و می‌توانند مرزها و حریم هایش شخصی سالمی در روابطشان برقرار کنند. در عین حال، قدرت آن را دارند که صمیمیت دوستی های نزدیک را به هم تجربه کنند. این افراد انعطاف پذیر و مقتدرند و در شرایط متعارض، قدرت تحمل استرس را دارند.

 

بوئن بیان می‌دارد، کسانی که در سطح تمایز یافتگی ۷۵ قرار دارند. از تمایز یافتگی بسیار بالایی برخوردارند و مجموع افرادی که بالای سطح تمایزیافتگی ۶۰ قرار می گیرند، درصد ناچیزی از کل جامعه را تشکیل می‌دهند (گلدنبرگ، ایرنه و گلدنبرگ، هربرت ترجمه شاهی براواتی, ۱۳۸۸).

 

باید ‌به این نکته توجه شود که در این قیاس مفهوم به هنجار بودن حذف شده است. احتمال دارد کسانی که در انتهای پایینی مقیاس هستند، تعادل عاطفی زندگیشان را حذف کنند و عاری از نشانه های بیماری باشند، لذا به ظاهر، ملاک مشهور به هنجار بودن را داشته باشند. اما این افراد، نه تنها نیز نسبت به افرادی که در سطوح بالاتر مقیاس هستند، آسیب پذیری بیشتری در برابر استرس دارند، همچنین تحت شرایط استرس زا مستعد بروز نشانه های بیماری هایی هستند که دوره بهبودیشان طولانی تر از کسانی است که در انتهای بالایی مقیاس قرار دارند.